augustus 2016

Dit was de week (24)

Waarin ik luisterde naar Voor altijd jong het titellied van de nieuwe cd van Kinderen voor Kinderen, geschreven door Niki Smit en Tjeerd Oosterhuis.
Niki Smit, zegt u?
Niki Smit, zeg ik.
Maar zij is toch geen tekstdichter?
Nee, maar zij is illustrator en schrijfster van  populaire meisjesboeken over mode en alleen op grond daarvan door de CPNB gevraagd dit jaar het themalied van de Kinderboekenweek te schrijven.
Resultaat: een 100% misbaksel.
Leest u even mee wat Niki met de hulp van Tjeerd ervan gebakken heeft?

Voor altijd jong
Dat is mijn opa, hij klimt in de bomen, kan marathons lopen, zo chill
Voor altijd jong
Dat is mijn oma, kan altijd langskomen, we lezen en dromen, zo chill

Als alles kon, alles mocht, alles cool was
Kocht ik een droom voor mijn super funny opa
Waarin hij voetbalde zo goed als Johan Cruijff was
En zo zong als Michael Jackson, oh ja!

Met mijn oma op safari in Afrika
De leeuwen achterna, roar la-la-la
En dan scoorde ik daarna een knappe dj
Voor haar op het strand van Ibiza

Dan volgt er nog een rapstukje waarin Niki en Tjeerd nog even iets schrijven over lezen, anders wordt oom Eppo van de CPNB boos.
Leest u weer even mee?

Om ook zo jong te blijven
Moet je spannende gedichten schrijven
Lees een boek of haal de krant
Of ga naar een tropisch, exotisch land
Spring in een diepe zee
En neem je familie en je vrienden mee
Kijk door die roze zonnebril
Zo blijf je voor altijd jong en chill

Mijn hemel wat een 100% kuttekst! En het ergste is, het wordt geheid een succes.
Er is geen God, misdaad loont.

Dit was de week (23)

Waarin mijn moeder honderd jaar was geworden als niet mijnheer De Dood in haar zevenenzeventigste levensjaar op bezoek was gekomen: wilt u mij maar volgen?

Mijn moeder heeft model gestaan voor de oma in Mooi Meegenomen, mijn debuut uit 1983. Bij de presentatie van het boek in de Utrechtse Kinderboekhandel, toen nog in de Loef Berchmakerstraat, overhandigde ik haar het eerste exemplaar. Ik had het boek aan haar opgedragen. Mijn moeder zag het en was ontroerd maar ook verbaasd: staat dat in alle boeken?

Dit was de week (22)

Waarin ik van Zomergasten overschakelde op Rio live, getuige was van de val van wielrenster Annemiek van Vleuten tijdens de wegwedstrijd voor vrouwen in Rio de Janeiro en aan een lied moest denken dat ik langgeleden schreef met Harrie Jekkers : Alles over jou.

Veilig beneden, het hooggeëerd publiek
Wachtend op de salto mortale
En als hij verschijnt sterft de muziek
Zal hij de overkant halen?
Een zucht van verlichting en altijd applaus
Maar liever nog zien ze hem falen
En dan verandert de afschuw als snel in de wens
Zijn val vertraagd te herhalen

Dit was de week (21)

Waarin ik tijdens het lezen van een artikel in de Volkskrant van donderdag 28 juli van Sander van Walsum over Oud-Spanje strijders aan Rien Dijkstra moest denken.
Rien, die eigenlijk Rients heette, was een van die Oud-strijders en ik kende hem als stamgast van kollektief kafee De Baas, een progressief links studentencafé (vandaar de K van Kollektief en Kafee) aan de Biltstraat in Utrecht, waarvan ik  met twintig gelijkgestemde vrienden een poosje mede-eigenaar was.
Als Oud-Spanje strijder was Rien in ons rode nest natuurlijk van harte welkom. Wij waren meer dan vrienden, wij waren kameraden, en meerdere malen ging de maandelijkse fooienpot naar de organisatie Accion Fuego, die opkwam voor Spaanse politieke gevangenen en hun gezinnen, en waarvan Rien een van de oprichters was.

Rien was een reus van een kerel met een grijze baard en een groot rond hoofd. Op zijn zwarte baret droeg hij een speldje van een rode ster, gekocht bij de linkse boekhandel Rooie Rat, het teken om te laten zien dat je communist of socialist was. Anarchisten droegen een zwarte ster. Ik droeg een witte: alle macht aan de ijsberen.
Rien was slecht ter been en liep met een stok die hij op een dag ook heeft gebruikt om een paar agressieve motorjongens de kroeg uit te jagen, toen hij zag dat wij niet durfden op te treden. Rien wel, die had voor hetere vuren gestaan, bij de Slag om de Ebro bijvoorbeeld, in 1938.

Rien had regelmatig meer op dan alleen zijn baret en moest hij door ons worden thuisgebracht en de trap van zijn bovenhuis op worden gesjouwd. 
In 1984 overleed kameraad Dijkstra, een ouwe reus geveld, vijf jaar voor de val van de muur.