november 2016

Ketelbinkie

Bladerend in Willem Wilminks Handig literatuurboek, voor mensen met meer verstand dan opleiding, bleef mijn blik steken op  pagina 210, bij de tekst van Ketelbinkie, de straatjongen van Rotterdam.  
Ik begon de tekst hardop voor te lezen. Ver kwam ik niet. Bij regel 9  sloeg mijn stem over:

Die van zijn Moeder aan de kade
wat schuchter lachend afscheid nam
omdat-ie haar niet durfde zoenen,
die straatjongen van Rotterdam

Ik herstelde me, las verder maar hield het niet droog toen het ketelbinkie op zijn sterfbed  een ‘voorschot op zijn gage’ vraagt  ‘voor ’t oude mensch in Rotterdam’, de moeder die hij bij het afscheid niet had durven zoenen.
Een paar dagen later was in Utrecht het Smartlappenfestival. Ik heb het gemeden als de pest. Ik had geen zin in schijtlollige bandjes die de draak steken met het levenslied. Liever las ik nog eens hardop de tekst van Ketelbinkie.
Campvrij.