Boeken kinderen

Naar het noorden

Naar het noorden, Hoogland & Van Klaveren, 2016

Het is winter, het is oorlog. Jaap, Nel en Kleine Kees, drie ondervoede kinderen uit één gezin, gaan vanuit het westen per binnenschip naar het noorden waar nog wel voedsel is. De kinderen komen in verschillende gezinnen terecht. Jaap, wordt ondergebracht bij een kinderloos echtpaar. Ver van huis moet hij letterlijk van zich afslaan om in zijn nieuwe wereldje waarin alles vreemd is, zijn plek op te eisen.

Bekroond met de Gouden Griffel 2017
Geselecteerd voor White Ravens 2017 
Shortlist Thea Beckmanprijs 2018

De pers over Naar het noorden:

De kracht van het boek zit in die vaak schrijnende details, die een levendtijdsbeeld oproepen en het leed voelbaar maken. Na zijn onlangs bekrronde jongerenroman De zee zien levert Meinderts opnieuw een prachtboek af, dat bovendien smaakvol is vormgegeven en geiilustreerd. (Bas Maliepaard in Trouw, 19 november 2016)

Wederom een aangrijpende vertelling, ook te lezen met het debat over vluchtelingen en adoptiekinderen in het achterhoofd. (...) een ogenschijnlijk eenvoudige stijl, met geraffineerde terzijdes. (Joep van Ruiten in Het dagblad van het Noorden, december 2016)

Hij is er opnieuw in geslaagd in het hoofd van een jongen te kruipen en zijn gevoels- en gedachtenwereld geloofwaardig en in kale, treffende taal over het voetlicht te brengen. (...)Het einde van het boek is wat minder sterk (....) er vindt een plotse dramatische wending plaats die uit de lucht komt vallen en niet geheel past in het zorgvuldig opgebouwde verhaal. (JaapLeest)

Koos Meinderts geeft trefzekere observaties, in een ingehouden taal. De lezer voelt bij elke zin de lading die erachter zit (...) Met weinig woorden weet Meinderts erg veel te zeggen (...) en wel zo invoelbaar dat je meeleeft met wat de drie kinderen allemaal meemaken. (Toin Duijx in Friesch Dagblad, 10 december 2017)

Meinderts heeft niet veel woorden nodig om gevoel in het verhaal te leggen, in een klein zinnetje of in een beeld grijpt hij de lezer bij de strot (...) Naar het noorden is een boek dat alles heeft. Het is een mooi ontroerend en prachtig geschreven oorlogsverhaal. (Susan Venings op Kinderboekenpraatjes.nl, december 2016)

De wanhoop en de paniek van de jonmgen zijn zo goed getroffen dat je er  bij het lezen zelf buikpijn van krijgt. (...) Koos Meinderts kiest zijn beelden met zorg. Ze vertellen hoe een oorlog ingrijpt in een kinderleven en de onbevangenheid voorgoed verdwijnt.'(Hans Smit, Het Parool 20 december 2016)

In helder en toegankelijk proza weet Meinderts de besognes van Jaap en z’n familieleden voelbaar te maken. (...) Annette Fienieg zorgde voor breekbare illustraties, die als intimistische schilderijtjes ieder deel sfeervol inleiden. (Jürgen Peeters, Tzum, december 2017) 

...wrange melancholie (...) typisch Meinderts Dát maakt Naar het noorden toch vooral waardevol: Meinderts onttrekt deze kant van de oorlog aan de vergetelheid, omdat niemand anders het zo had kunnen opschrijven. (Thomas De Veen, NRC, 31 december 2016) 

Het ingrijpende eerste hoofdstuk zuigt je het verhaal in, om je daarna subtiel, gestaag, maar onverbiddelijk te doordringen van het leven in oorlogstijd. (Eline Rottier, januari 2017) 

Meinderts is goed in vorm, wel naar mijn idee iets minder dan in de twee romans voor oudere kinderen van de afgelopen jaren. (Henk van Viegen, MappaLibri), januari 2017)

Wat mij betreft mag dit boek worden toegevoegd aan de canon voor het geschiedenisonderwijs. (Hermanda, Leesconsulent, januari 2017)

Naar het noorden is een subtiel boek, Meinderts maakt goed gebruik van de herhaling. Het tweeminutenzusje komt meermaals terug, staat symbool voor de vermoorde onschuld. (Guus Bauer, Tzum, januari 2017)

 

 

De zee zien

De zee zien, De Fontein 2015

Kees van Duin kijkt op de vooravond van zijn zeventigste verjaardag terug op een noodlottig ongeval uit zijn jeugd in de jaren vijftig. Samen met zijn vriend Jan had hij afgesproken tegen een hoge schoorsteenpijp op te klimmen om te kijken of je vandaar de zee zou kunnen zien. Het werd Jan zijn dood. 
De zee zien is een verhaal van schuld en schaamte, van boetedoening en bevrijding.

Genomineerd voor de Dioraphte Literatourprijs 2016 (winnaar De Ijsmakers, Ernest van der Kwast)
Genomineerd voor de Kinder- en jeugdjury Vlaanderen 2016
Bekroond met De Boekenleeuw 2016

Vertaald in het Duits:Ich kan das Meer sehen, Jungbrunnen 2017, vertaald door Monika Götze.

De pers over De zee zien:

 (...) met De zee zien vestigt hij zijn naam voor de eeuwigheid. Wonderschoon, hoe de schrijver een vlekje uit de geschiedenis tot zoiets groots weet uit te werken (...) een verhaal (...) -verstild in de tijd- van ontluikende liefde, seksualiteit, schuld, boete, vrijheid en een groot geheim.'  (Marjon Kok, Parool 19 november 2015)

Alles klopt aan dit verhaal over liefde, dood, schuld en schaamte. Meinderts (...) schets een schitterend beeld vol sprekende details van het leven in een kustdorp eind jaren vijftig (...) Je sluit Kees meteen in je hart, omdat hij zijn verhaal op zo'n zuivere toon doet. (...) Ook Kees' verliefdheid op Jans tweelingzus Marijke levert gloedvolle scenes. (...) De zee zien hoort tot het beste wat Meinderts heeft geschreven en verdient een groot (jong)volwassen publiek.' (Bas Maliepaard, Trouw 21 november 2015)

Het verhaal over Jan is boeiend van de eerste tot de laatste letter. Meinderts houdt het klein en ingetogen en peurt het niet psychologisch uit. (...) typische jongenshumor, de jaren 50-sfeer en de pijn van een onverwerkt deeltje van het verleden. Opgeteld bij de rake en pure schrijfstijl maakt het De zee zien tot een boek om te koesteren. (...) Een herinnering die meegedragen wordt en nog eens verteld móést worden. Dat heeft Meinderts briljant gedaan. (Jaap Friso, Jaapleest, november 2015) 

Ondanks het thema (....licht boek over vriendschap, vrijheid, dood, schuld en ook en vooral over eerste liefde. Jans tweelingzus Marijke zet Kees' hoofd en lichaam aan tot overkoken, en hoe mooi en sensitief zijn de passages die Meinderts hieraan gewijd heeft! Ook de dialogen tussen Jan en Kees strálen. DE ZEE ZIEN flonkert door zijn humor, door zijn compassie, door zijn enscenering en door zijn liefde en wordt daarmee een jeugdroman die alle leeftijdsgroepen verbindt. (Edward van de Vendel, Leestips, november 2015) 

De zee zien is een razend knap geschreven boek met een rijkdom aan beelden (...) Het verhaal zit stilistisch knap in elkaar. Ieder woord van Meinderts is zorgvuldig gekozen. De dialogen zijn prachtig, soms ontroerend, soms grappig. (Susan Venings op Kinderboekenpraatjes)   

Na Lang zal ze leven is De zee zien een prachtig geschreven centraal (...) De voorkant van het boek zal een grote glimlach ontlokken bij iedereen die De zee zien gelezen heeft en genoten heeft  van de meeslepende stijl (Rien Swart  in Allerhande, maar vooral literatuur).

De manier waarop Koos Meinderts het verhaal vertelt, is weergaloos. (...) Het maakt het boek een delicatesse die je met kleine hapjes opeet (Caroline Wisse-Weldam op de site van Liter)

Misschien wel het mooiste boek dat hij tot nu toe heeft geschreven.(...) Het motief van de schoorsteen komt steeds in het verhaal naar voren en zorgt voor een goed gedoseerde spanning, ook al weet de lezer vanuit de proloog al dat de klimpartij slecht afloopt voor Jan. Dat geldt ook voor het motief van de zee. (Toin Duijx, Friesch Dagblad 9 januari 2016)

(...) een heel mooi verhaal over vriendschap, liefde, volwassen worden en schuldgevoelens over. (...)knap hoe de schrijver met weinig woorden zoveel weet te vertellen. Het verhaal heb ik in één ruk uitgelezen, omdat het vroeg om gelezen te worden. (Conny Schelvis in Boekenbijlage)

Op alle terreinen excelleert Meinderts, of het nu gaat om de beschrijving van de psyche van de verliefde knaap of om de eenmalige, sombere tirade van Jan dat de wereld ‘er niet voor hem is’. Alles hangt met alles samen, dat voel je, maar hoe het einde van Jan precies te duiden is, blijft nét ongrijpbaar en onbegrijpelijk. Dat geeft deze magistrale jeugdroman een melancholische diepte en een menselijkheid die beklijft. (Thomas de Veen in NRC, 29 januari  2016)

Bewonderenswaardig hoe de auteur er tot het laatste woord in slaagt om, zonder enig vals sentiment, in een onopgesmukte maar rake stijl, een nooit geheelde wonde bloot te leggen. Het is een aangrijpend en alsnog verrassend slotakkoord van een ingetogen, sterk gecomponeerde en sfeervolle coming-of-age-novelle, die langzaam maar zeker onder de huid kruipt. (Patrick Jordens in De Morgen, 2 februari 2016)

Meinderts vertelt vakkundig en weet je bij je strot te houden. Net als de opbouw van een tragedie, waarbij meestal de noodlottige afloop reeds van in het begin gekend is, bouwt hij een spanning op die je niet loslaat.' (Eric Vanthillo op Pluizuit)

"Er was niets gebeurd. Er was niets gebeurd.” En toch gebeurde er wel wat. Koos Meinderts beschrijft in De zee zien het emotionele verhaal rondom het overlijden van Jan. Een fictief verhaal, gebaseerd op wat een broer van zijn moeder overkwam. Via rauwe beschrijvingen en emotionele gedachten neemt hij je mee in het verdriet van Kees en laat hij je achter met een brok in je keel. De zee zienraakt je vanaf het begin en laat je niet meer los.  (Marloes Otten op Hebban.nl)

In de slotpagina’s zijn we rond de eeuwwisseling. Een paar open plekken worden dicht gemaakt en de lezer wacht nog een stevige verrassing, die overigens subtiel is voorbereid. Minder fraai vind ik het dat Kees hier Jan gaat toespreken, dat maakt dit deel in mijn ogen een tikje sentimenteel. Verder is De zee zien een fraaie roman, met licht geschreven uitwerkingen van schaamte en schuld, en geweldige eerste echte vriendschap, liefde en seks. Door de licht nostalgische toets, met het landschap en het milieu van de jeugd van de auteur als decor, is het boek in elk geval ook zeer geschikt voor volwassenen van zekere leeftijd. (Henk van Viegen op MappaLibri)

Een rauwe jongensvriendschap, een eerste liefde, een nooit geopenbaard geheim: een spannend boek schrijven in de mooist denkbare taal kun je rustig aan Koos Meinderts overlaten. Elke zin doet ertoe, elk woord is afgewogen, het is te merken dat hier een dichter aan het woord is. (Diet Groothuis op website Circusdirecteur)

De pers over Ich kann das Meer sehen:

Koos Meinderts hat ein feines Gespür  für das Absolute und gleichzeitig Zerbrechliche der Jungend und schildert dies genausau traurig wie schön. (Anntje Kunstmann in Brigitte Bücher-Extra, 27-09-2017)

Die sehr behutsam und einfühlend, aber knapp und klar geschilderte Freundschaft und die 1.zarte Liebe zu Jans Schwester sind berührend und glaubhaft (Annkatrin Andrae EKZ-biblitheksservice, 2017)

Es ist ein sprödes Buch, das von einem harten Leben erzählt. Schoniungslos, ehrlich und sehr detailliert (Monika H in Die VOrr-Leser, augustus 2017) 

Ich empfehle das Buch spät in der Nacht zu lesen, ungestört von Lärm und Geräuschen. (...) Ein jugendbuch zum Nachdenken (...) (Christian Kühn, juli 2017) 

 

Lang zal ze leven, Meinderts

Lang zal ze leven, De Fontein 2014

Op weg naar school ziet Eva een oude vrouw op het spoor staan, op het moment dat de slagbomen rinkelend naar beneden gaan. Ze bedenkt zich geen seconde en trekt de vrouw net op tijd weg voor een aanstormende trein. Met haar actie haalt Eva de krant en de tv. Nieuwsgierig naar wie ze heeft gered, gaat Eva op bezoek bij de vrouw. En dan ontdekt ze de schokkende waarheid.
Lang zal ze leven is het aangrijpende verhaal van de confrontatie tussen een meisje van zestien en een vrouw aan het eind van haar leven. Geschikt voor 13 jr. e.o.

Genomineerd voor de Kleine Cervantes van de stad Gent, 2016

Vertaald in het Duits:Lang soll sie leben, Jungbrunnen 2016, vertaald door Monika Götze.
Genomineerd voor de Oostenrijkse kinder- en jeugdboekenprijs 2017

De pers over Lang zal ze leven

Lang zal ze leven is een prachtig boek over het leven dat voor de een vol beloften is en voor de ander een verlangen naar de dood. Susan Venings, Kinderboekenpraatjes
Als je zo kunt schrijven, ontroeren en inspireren tot discussie, verdien je een lang en gelukkig schrijversleven. Slingers voor Koos Meinderts!  Marjon Kok, GPD

(..) 
het boek is (…) vooral een sensitief portret van Ida geworden. Eva’s belevenissen (…) zijn onderhoudend en levensecht, maar staan teveel in dienst van Ida’s verhaal. Bas Maliepaard, Trouw 

(…) er wordt teveel uitgelegd en herhaald. Het resultaat is een wat rommelig geheel waarin de zeggingskracht deels verloren gaat. 
Jaap Friso, Jaapleest

De lezer reist mee door een mooi leven dat simpelweg voltooid is geraakt. Daarmee ontstaat een fijnzinnig geschreven overdenking voor de jongere generatie in deze vergrijzende samenleving.
  Boeken op school

Lang zal ze leven is een gevoelig en erg mooi boek over tegenstellingen: een fris leven vol beloften en het verlangen naar de dood. (…) Meinderts heeft het talent om veel te zeggen, met zorgvuldig gekozen woorden. (…) een absolute aanrader, die nog lang zal nazinderen…
Tanja Maes, Pluizer

De verteltoon is prettig, rustig, soms laconiek, soms wat ironisch. Hoewel het niet zo voor de hand ligt voor jonge lezers om zich te identificeren met een oude dame die dood wil, is dit een boek om te koesteren. 
Lidewij Wijnhoven, Vlabin-VBC

(…) een fijnzinnig geschreven overdenking voor de jongere generatie in deze vergrijzende samenleving. 
Gerben Pelgrom, NBD/Biblion

Lucas in de sneeuw

Lucas in de sneeuw, Lemniscaat 2008

Het is de laatste dag van het jaar, de wereld slaapt nog. Lucas loopt in de vroege ochtend door de sneeuw en overdenkt het afgelopen jaar, toen zijn vader nog leefde. De sneeuw heeft een zuivere werking op zijn gemoed en de vondst van een gewonde haas in de duinen helpt hem om met zichzelf en zijn verdriet in het reine te komen.

Illustraties Annette Fienieg

De pers over Lucas in de sneeuw: Het draagt onmisbaar het stempel van Meinderts: licht melancholisch van toon, in een mengeling van poëtisch en lichtvoetig taalgebruik. (...) Lucas in de sneeuw is ook nog eens voortreffelijk vormgegeven. De verstilde prenten in sjabloondruk ademen de helderheid van een koude wintermorgen. (Trouw, 14 maart 2008)
Meinderts schept in eenvoudige bewoordingen een wereld vol betekenis en schoonheid. Vorig jaar deed hij dat in het puntgave prentenboek De Vuurtoren, over de cyclus van het menselijk bestaan. Nu heeft Meinderts een nieuw hoogtepunt bereikt met Lucas in de sneeuw. (...) Het kleurencontrast wordt weerspiegeld in de prachtige, heldere illustraties van Annette Fienieg. (NRC, 25 april 2008)
Het is een boek van hoop: alhoewel het verdriet van Lucas en de last die hij moet dragen groot zijn, blijkt hij (...) zijn leven terug op te pakken (Netwerk Palliatieve Zorg Gent-Eeklo)

Keizer

Keizer, Lemniscaat 2008

Drie-in-één boek over Keizer die eigenlijk Arie heet. Hij woont met zijn vader aan de rand van het bos, net achter de duinen. Zijn moeder heeft hij nooit gekend, tenminste niet echt. Nog voor hij één jaar werd is ze verdronken. Keizers vader houdt haar levend in zijn verhalen.

Illustraties Annette Fienieg

De pers over de Keizerboeken: Een poëtisch en verstild boekje (...) Werther Nieland voor kinderen (Utrechts Nieuwsblad 24 juni 2004). In fluweelzachte taal beschrijft Koos Meinderts een jongen die aan zijn vaders hand naar de grote wereld wandelt. De boeken verdienen een blijvende, prominente plek in de kinderliteratuur (Trouw, 17 september 2005). Het portret van het gevoelige jongetje, ontvankelijk voor verhalen en symbolen en dingen onder de opervlakte van het leven, worden haarfijn gepenseeld (De Standaard, 29 september 2005).

Keizer bestaat uit drie eerder verschenen boeken over Keizer, Keizer en de verhalenvader, Leopold 2002 (bekroond met een Vlag & Wimpel, vertaald in het Duits), Keizer en de knikkervis, Leopold 2004 (genomineerd voor de Kinderboekwinkelprijs 2005) en Keizer en de Schelpenzanger, Leopold 2005 (longlist Gouden Uil Jeugdliteratuur 2006).
Keizer verscheen als jubileumuitgave ter gelegenheid van het 25-jarig schrijversschap van Koos Meinderts.
Tim Sandweg bewerkte de Duitse vertaling van Keizer en de verhalenvader voor Puppentheater Magdeburg, onder de titel: Die Meerjungfrau in der Badewanne . Premiere: 11 februari 2012. Spel: Leonhardt Schubert. Regie: Frank Bernhardt. Decor: Frank Alexander Engel.

Het grote boek van Kuik en Vark

Het grote boek van Kuik en Vark, Leopold 2005

Verhalen van Kuik en Vark, twee vrienden die niet zonder elkaar kunnen en zo nu en dan ook niet met elkaar. Over Kuik die bijna geslacht is met een scherpgeslepen slagersmes,  over Vark die zich afvraagt of hij wel echt bestaat en over een zoektocht naar een vergeten verhaal.

Illustraties Annette Fienieg

De verhalen verschenen eerder in gewijzigde vorm in de boeken Kuik en Vark en het Vergeten Verhaal, Ploegsma 1994, Kuik en Vark en de Verdronken Maan, Ploegsma 1995 en Kuik en Vark, Ploegsma 1997.