De nationale voorleesdagen: Janken

Vijf jaar geleden was het Jaar van het Voorlezen en ter gelegenheid daarvan  stelde schrijver Bart Moeyaert een lijstje voorleeswensen op, beginnend met Wens jezelf een vader die voorleest wat hij mooi vindt en eindigend met Wens jezelf een boek. Tussen de wensen door doet hij uitspraken over voorlezen, waaronder Horen voorlezen doet voorlezen, een uitspraak die ik  uit eigen ervaring van harte onderschrijf.

Ik zat in de vijfde klas van de lagere school bij meester Tilleburg die zo mooi uit Alleen op de wereld kon voorlezen, dat ik het bij de droevigste passages niet droog hield.
Iemand met een boek aan het huilen krijgen, dat wilde ik ook. Ik besloot de proef op de som te nemen en las mijn broertjes Aad en Wim voor uit Jan en zijn ballon, van To Hölscher, een deeltje uit de serie Kleine vriendjes van Onze Lieve Heer, een heerlijk smartlappenverhaal over een jongetje uit een straatarm gezin, waarvan de aan tering lijdende vader op het randje van de dood zweefde.
Aadje was geen probleem, dat was een sentimentele dweil, nog altijd, die schiet al vol bij een Douwe Egberts reclame, maar Willempie, de jongste, zul je altijd zien, was een taaie. Bij hem moest ik alles uit de kast halen om hem aan het janken te krijgen, maar het lukte.
 
Woensdag 24 januari gaan de Nationale Voorleesdagen van start en wordt er door het hele land voorgelezen uit Ssst! De tijger slaapt, Prentenboek van het Jaar, geschreven en geïllustreerd door Britta Teckentrup. Het is één van de titels uit de Prentenboekentoptien, samengesteld door jeugdbibliothecarissen. Een mooi lijstje, maar het zijn zonder uitzondering prentenboeken voor de allerkleinsten, voor beuters, peuters en kleuters. Zeg je daarmee niet dat voorlezen alleen geschikt is voor kinderen die zelf nog niet kunnen lezen?
Ik pleit voor een voorleesboekentoptien met boeken voor álle leeftijden, van de allerkleinsten tot kinderen van groep acht, en liefst nog ouder. Voor voorlezen kun je niet oud genoeg zijn. Mooie voorleesboeken genoeg. Wat dacht je van de integrale versie van Alleen op de wereld?  Al was het maar om de kinderen aan het janken te krijgen.

Column, eerder gepubliceerd op Leesplein 

Vorige schrijfblok:  OPEN OGEN: Dit was de week (35)    |   Volgende schrijfblok:  Dodenschip

Geef een reactie