ONBEWOOND EILAND Dit was de week (45)

waarin een van de kassières van Albert Heyn in winkelcentrum De Gaard in Utrecht bloemen kreeg van haar filiaalchef. Het was haar laatste werkdag, ze ging met pensioen. Of haar plaats wordt opgevuld is nog maar de vraag. De kassières worden een voor een vervangen door machines: de zelfscankassa.
 Als de rij voor de kassa met daarachter een mens van vlees en bloed te lang wordt, wijst een medewerkster van Albert Heyn de wachtende klanten erop de boodschappen ook op die manier af te kunnen rekenen, en staat daarmee ironisch genoeg haar eigen werkeloosheid te verkopen.
In Letter & Geest van Trouw van zaterdag 7 maart vraagt Seije Slager zich af wat er nou erg is aan zelfscankassa’s.
Alles.
Ik citeer: 'Het samenleven in de stad wordt geschraagd door duizenden kleine ontmoetingen, die op zichzelf gezien onbeduidend lijken, maar die tezamen een school vormen in omgangsvormen in gemeenschapszin . Daar horen ook de beleefdheden  die je aan de kassa uitwisselt.’
Stumpers zijn we, allemaal op weg naar niets met niemand. Een robot als thuishulp, een theezakje dat je vragen stelt (Wie neem je mee naar een onbewoond eiland?) een zelfscankassa als kassière.
Dat scheelt toch mooi een bos bloemen. Ping, ping, kassa!

Vorige schrijfblok:  SNEEUWKLOKJES Dit was de week (44)   |   Volgende schrijfblok:  DOUZE POINTS: Dit was de week (46)

Geef een reactie