Schrijfblok

HOBBY

Het is woensdag, de Kinderboekenweek is zeven dagen oud en ik sta niet ergens voor een groep kinderen mijn waar uit te venten. Ik heb een kalme Kinderboekenweek en laat de media het werk doen.
Vanavond ben ik te zien in Het Klokhuis waar ik in de duinen van Den Haag praat over Keizer en in Amsterdam over de verfilming van De club van lelijke kinderen. Zondag zag ik de première (mooi, ik zeg; gaan!) en vanaf vandaag draait de film in diverse bioscopen door het hele land.
Verder ben ik ook te zien bij Squla, een online leerplatform voor de basisschool, dat in opdracht van de CPNB een filmpje heeft gemaakt over De Liedjesatlas, kerntitel van de Kinderboekenweek. Ik beantwoord vragen over het boek, waarna de kijkende kinderen bij twee teksten uit de atlas (De blauwe trein en Moeders kleine Olle) een quiz spelen.
En dan is er ook nog Krant van lezen, bewaarexemplaar Kinderboekenweek 2019, waarin Annette Fienieg en ik in de rubriek Boek & Liefde, uit de school klappen over ons liefdesleven (alles in het nette) en onze samenwerking.
Gevraagd wordt wat daar leuk aan is, aan samenwerken dus: ‘Annette: Als illustrator is het heel fijn om vanaf het prille begin betrokken te zijn.’ Gevraagd naar ons favoriete boek, noemt Annette Het regent zonlicht: ‘Daar hebben wij onze werkwijze een keer omgegooid. Niet de tekst was leidend, maar mijn tekeningen. Koos: Ja, dat werkt goed. Zelfs zó dat we dat in de toekomst graag weer eens doen op die manier.’

In voorgaande jaren was ik tijdens de Kinderboekenweek bijna elke dag op pad. Dit jaar bezoek ik een school en een bibliotheek (beiden in Den Haag), een boekhandel (Kinderboekwinkel Kakelbont in Utrecht, op vrijdag 11 oktober) en het Kinderboekenmuseum (de zaterdag erop).
Deels ligt het aan mij, ik heb een aantal uitnodigingen afgeslagen, maar deels ligt het aan het afnemend aantal verzoeken van scholen en bibliotheken voor een optreden of lezing.
Kwalijker is dat meer dan voorheen je wel wordt uitgenodigd, maar dan wel gratis en ook nog voor niks. 
En dat doe ik dus niet, je moet je werk wel serieus nemen, en ook de markt voor je collega’s niet verpesten door voor een appel of een ei met een koffertje verhalen op te komen draven.
Eén organisatie maakte het dit jaar wel erg bont door mij uit te nodigen voor een festival waar de een wel en de ander niet wordt betaald. Toen ik daar bezwaar tegen maakte, kreeg ik als antwoord: ik zou ook wel willen dat iedereen kosteloos komt, maar dat is niet zo.
Een beetje de omgekeerde wereld.  
Nu ja, heb ik mooi de tijd om aan mijn boek te werken, naast voorlezen die andere hobby van me. 

Geef een reactie